Τα αγόρια που μαθαίνουν να μην κλαίνε… συχνά γίνονται άντρες που δεν ξέρουν τι να κάνουν με τον πόνο τους.
Από πολύ μικρά ακούνε:
- «Μην κλαις σαν κορίτσι»
- «Οι άντρες δεν φοβούνται»
- «Σφίξε τα δόντια»
- «Μην κάνεις έτσι για ψύλλου πήδημα»
Και κάπως έτσι μαθαίνουν ότι κάποια συναισθήματα δεν επιτρέπονται.
Όπως εξηγεί η Ψυχολόγος-Ψυχοθεραπεύτρια, Παιδοψυχολόγος, Δρ. Λίζα Βάρβογλη, το πρόβλημα είναι ότι τα συναισθήματα δεν εξαφανίζονται επειδή τα απαγορεύουμε. Απλώς αλλάζουν μορφή. Ο φόβος μπορεί να γίνει θυμός, η θλίψη μπορεί να γίνει επιθετικότητα, η ντροπή μπορεί να γίνει αλαζονεία, ενώ απόρριψη μπορεί να γίνει εκδίκηση.
Πολλά αγόρια δεν μαθαίνουν να αναγνωρίζουν τι νιώθουν. Μαθαίνουν μόνο δύο συναισθήματα:
- Καλά
- Θυμωμένα
Και αυτό δεν αρκεί για μια υγιή ζωή. Έτσι μεγαλώνουν άντρες που:
- δυσκολεύονται να μιλήσουν για όσα νιώθουν
- καταπίνουν τον πόνο τους
- απομακρύνονται όταν πληγώνονται
- εκρήγνυνται όταν πιέζονται
Ο θυμός συχνά είναι το συναίσθημα που βλέπουμε. Η πληγή είναι το συναίσθημα που δεν βλέπουμε.
Πίσω από πολλές εκρήξεις θυμού κρύβονται:
- φόβος
- απόρριψη
- μοναξιά
- ντροπή
- αίσθηση ανεπάρκειας
Αλλά κανείς δεν τους έμαθε πώς να τα εκφράζουν.
Αν θέλουμε να μεγαλώσουμε συναισθηματικά υγιή αγόρια… Δεν αρκεί να τους μάθουμε να είναι δυνατά. Πρέπει να τους μάθουμε να είναι και ανθρώπινα.
Πες στο παιδί σου:
- «Βλέπω ότι στενοχωρήθηκες.»
- «Είναι εντάξει να κλάψεις.»
- «Πες μου τι νιώθεις.»
«Είμαι εδώ να σε ακούσω.»
Τα δάκρυα δεν είναι αδυναμία. Είναι ο τρόπος του νευρικού συστήματος να αποφορτίζεται. Η συναισθηματική έκφραση δεν δημιουργεί αδύναμους άντρες. Δημιουργεί πιο υγιείς ανθρώπους.
Το αγόρι που μαθαίνει ότι επιτρέπεται να κλαίει, έχει περισσότερες πιθανότητες να γίνει ένας άντρας που δεν θα χρειάζεται να χτυπά τοίχους για να ακουστεί.
