Ένα θέμα που απασχολεί πολλούς γονείς, και που συχνά φέρνει εντάσεις και μεγάλη αγωνία.
«Το παιδί μου παρασύρεται» ή «το παιδί μου θέλει να ανήκει»/ «προσπαθεί να μάθει τι σημαίνει φιλία», «ανακαλύπτει τα όρια του»;
Όπως εξηγεί η ψυχολόγος, Φρόσω Φωτεινάκη, πίσω από αυτή τη φράση κρύβεται συνήθως ένας γονιός που φοβάται, ανησυχεί, θυμώνει.
Και ένα παιδί που προσπαθεί με τον τρόπο που μπορεί, να ανήκει κάπου. Όταν ένα παιδί παρασύρεται από φίλους του, σπάνια το κάνει από ανοησία.
Συνήθως καλύπτει μία βαθιά ανθρώπινη ανάγκη: την ανάγκη να γίνει αποδεκτό, να νιώσει ότι χωράει σε μία ομάδα. Αυτή η συμπεριφορά εμφανίζεται πιο έντονα στην προσχολική και την πρώτη σχολική ηλικία, όπου ακόμη το παιδί μαθαίνει τι σημαίνει «φιλία» και ξανά στην προεφηβεία και την εφηβεία, όταν η ομάδα συνομηλίκων αποκτά τεράστια σημασία και ο φόβος της απόρριψης μεγαλώνει.
Ο παιδικός και εφηβικός εγκέφαλος δεν είναι ακόμη ώριμος ώστε να αντιστέκεται εύκολα στην πίεση της ομάδας και έτσι η παρόρμηση προηγείται της σκέψης.
Η ανάγκη για αποδοχή για αποδοχή συχνά υπερισχύει της κρίσς και αυτό δεν σημαίνει, ότι το παιδί δεν έχει αξίες, σημαίνει, ότι ακόμα τις χτίζει. Όταν ως γονείς αντιδρούμε με θυμό, ντροπή ή αυστηρή τιμωρία, το μήνυμα που φτάνει στο παιδί είναι: «αν κάνεις λάθος, χάνεις τη σύνδεση μαζί μου».
Κι όμως, αυτό που χρειάζεται περισσότερο εκείνη τη στιγμή είναι το αντίθετο. Χρειάζεται έναν ενήλικα που να μπορεί να σταθεί δίπλα του και να πει: «θέλω να καταλάβω τι σε έκανε να το κάνεις αυτό», «τι φοβήθηκες ότι θα συνέβαινε, αν έλεγες όχι;», «τι κέρδισες-και τι έχασες- με αυτήν την επιλογή;».
Έτσι το παιδί μαθαίνει να σκέφτεται και όχι να υπακούει από φόβο. Μαθαίνει, ότι μπορεί να ανήκει χωρίς να χάνει τον εαυτό του. Ο ρόλος του γονιού δεν είναι να αποκόψει το παιδί από τις παρέες, αλλά να το βοηθήσει να αντέχει τη διαφωνία, να λέει «όχι» και να νιώθει ασφαλές, ακόμη κι όταν δεν ακολουθεί.
