Ένα ντους μπορεί να μοιάζει μια μηχανική πράξη της καθημερινής μας ζωής.
Για μία μητέρα έγινε μια πράξη αγάπης προς τον εαυτό της, που τη βοήθησε να ξανασυνδεθεί με το σώμα και το μυαλό της.
«Γέννησα το μεγαλύτερο παιδί μου πριν από μία δεκαετία σχεδόν, αλλά κάποια πράγματα τα θυμάμαι ακόμα.
Μπορώ να νιώσω τον ιδρώτα στο σώμα μου. Ήμασταν στη μέση ενός κύματος καύσωνα. Την ημέρα που φύγαμε από το μαιευτήριο είχε 36 βαθμούς Κελσίου. Ακόμη ακούω τους ήχους από τα φρεναρίσματα και την κίνηση. Βρισκόμασταν στην καρδιά της πόλης, στην κίνηση και το χάος.
Η περιπέτεια ήταν παντού. Και μπορώ ακόμη να θυμηθώ πώς ένιωσα όταν, φτάνοντας σπίτι, σήκωσα το βλέμμα στο διαμέρισμά μας και συνειδητοποίησα ότι εγώ, τρεις μέρες μετά τη γέννα, έπρεπε να ανέβω δεκάδες σκαλιά. Μέναμε στον τελευταίο όροφο μιας τετραώροφης πολυκατοικίας χωρίς ασανσέρ, κάτι που δεν το συστήνω σε όσες έχουν μόλις γεννήσει.
Παραδόξως δεν θυμάμαι και πολλά από την πρώτη μας μέρα στο σπίτι, για να μην πω από την πρώτη εβδομάδα. Ανάμεσα στις υψηλές θερμοκρασίες και τις άυπνες νύχτες, όλα έμοιαζαν σαν εκείνη τη θαμπή ομίχλη που, υποθέτω, αιωρούνταν πάνω από το τσιμέντο. Αλλά θυμάμαι ότι ένιωθα… κάπως περίεργα.
Όλα ξεκίνησαν σχεδόν αμέσως μετά τη γέννηση της κόρης μου, όταν την ακούμπησαν στα χέρια μου. Δεν ένιωσα την παραμικρή σύνδεση. Μου φάνηκε τόσο ξένη, σαν εξωγήινος στα χέρια μου. Ένιωσα σαν χα΄μενη. Ήξερα ότι βρισκόμουν στο δωμάτιο ενός νοσοκομείου, αλλά το αίσθημα ήταν σαν να ήμουν κάπου που δεν γνώριζα. Σαν να υπήρχε ομίχλη. Έδινα μάχη να είμαι παρούσα. Τίποτα δεν μου φαινόταν πραγματικό.
Καθώς περνούσε ο καιρός τα πράγματα γίνονταν χειρότερα. Ήμουν αποστασιοποιημένη. Μουδιασμένη. Αδιάφορη. Η απάθεια με κυρίευσε. Η απουσία συναισθημάτων σύντομα μετατράπηκε σε έναν καταιγισμό από αυτά. Με κατέκλυσαν η λύπη, ο θυμός, η οργή και ο φόβος. Και μετά από αρκετούς μήνες που πάλευα σιωπηλά, διαγνώστηκα με επιλόχεια κατάθλιψη. Ήμουν μία από τα εκατομμύρια που διαγιγνώσκονται κάθε χρόνο.
Τα καλά νέα ήταν, ότι είχα την ικανότητα να λάβω βοήθεια. Βρήκα έναν ψυχίατρο, πήρα μία αγωγή και τα με τον καιρό τα συμπτώματα ελάφρυναν. Όμως, το να βρω τον εαυτό μου ξανά ήταν μία διαφορετική διαδικασία, η οποία ξεκινά με μία βούρτσα για τα μαλλιά, με μία οδοντόβουρτσα και ένα όμορφο, ζεστό μπάνιο.
Βλέπετε, τους πρώτους μήνες, το πρώτο πράγμα που οι νέες μαμάδες αφήνουν σε δεύτερη μοίρα είναι η αυτοφροντίδα τους. Και δεν μιλάω για θεραπείες προσώπου ή spa, μιλά για τα απολύτως βασικά, όπως φαγητό, άσκηση, ύπνος και το βούρτσισμα των μαλλιών μου. Κι ενώ γνωρίζω, ότι πολλές μαμάδες (και μπαμπάδες) αφήνουν αυτές τις ρουτίνες μετά τον τοκετό, εγώ έκανα κάτι παραπάνω: με εγκατέλειψα εντελώς.
Σταμάτησα να κάνω μπάνιο. Ένιωθα ότι δεν είχα χρόνο, ενώ την ίδια στιγμή φοβόμουν να αφήσω το κοριτσάκι μου μόνο. Σταμάτησα να βγαίνω από το σπίτι, πήγαίνα μόνο μέχρι το σούπερ μάρκετ και αραιά και πού στο διπλανό πάρκο. Σταμάτησα να τρώω. Δεν έτρωγα σχεδόν τίποτα, πέρα από σνακ και κρύο καφέ. Η διατροφή μου ήταν άθλια. Έγινα αδύναμη, εξαντλημένη και εύθραυστη. Οπότε, όταν λέω ότι το να ξαναβρώ τον εαυτό μου ήταν μια διαδικασία, το εννοώ: ήταν μια διαδικασία που ξεκίνησε από τα μικρά. Με σαπούνι και νερό. Με ένα απλό ντους.
Τώρα ξέρω τι μπορεί να σκέφτεστε: Πώς μπορούσε κάτι τόσο φαινομενικά απλό και ασήμαντο να είναι ταυτόχρονα και τόσο σημαντικό; Πώς θα μπορούσε ένα απλό μπάνιο να έχει τόσο μεγάλη βαρύτητα; Για εμένα, όπως ένα ντους σε τακτική βάση ήταν κάτι παραπάνω από μία πράξη υγιεινής. Με καθάριζε σωματικά, αλλά και ψυχικά. Το να πλένω το σώμα μου με χαλάρωνε πολύ, μείωνε το στρες και το άγχος; μου. Αυτές οι σταγόνες του νερού που έπεφταν έφερναν την ισορροπία στο μυαλό και την ψυχή μου. Ήταν γειωτικό. Το να στέκομαι στο ντους με βοηθούσε να επανασυνδεθώ με τον εαυτό μου, με τις ρίζες μου, τη βάση μου. Ήταν η δική μου ώρα. Για 10 λεπτά εστίαζα την προσοχή μου σε μένα και μόνο. Μου έδωσε τον χρόνο να επανασυνδεθώ με το σωμα μου, κάτι το οποίο δεδομένων όλων των αλλαγών που είχε βιώσει, ήταν αναγκαίο Και ήταν μία χειρονομία αυτοαγάπης.
Ήταν μία ευκαιρία να εξερευνήσω και να αποδεχθώ τον νέο εαυτό μου, τις ραγάδες μου, όλα.
Θυμάμαι να λούζω τα μαλλιά μου, που ήταν λεπτά και εύθραυστα κι αυτό με αναζωογονούσε. Πριν από το μπάνιο τα μαλλιά μου ήταν μπερδεμένα και λαδωμένα. Όμως, μετά τα ένιωθα καθαρά και καλοφροντισμένα. Θυμάμαι να πλένω το σώμα μου με scrub, αφρόλουτρα και να βάζω μετά αρωματικές κρέμες κι αυτό μου έφτιαχνε τη διάθεση. Δεν ήταν απλά ένα μπάνιο, αλλά μία ιεροτελεστία που αναζωογονούσε την ψυχή μου. Και θυμάμαι πως το νερό από μόνο του με έφερνε πίσω στη ζωή. Με ξύπναγε.
Υπήρχε κάτι σε αυτή τη ζεστασιά που με ξύπνησε. Τύλιξε το σώμα μου, δίνοντάς μου ενέργεια και ζωή. Φυσικά, για κάποιους, το να βρουν χρόνο για ένα ντους μετά τη γέννα μπορεί να μοιάζει αδύνατο. Είναι άλλη μία δουλειά στη λίστα σου, που ήδη είναι υπερβολικά μεγάλη. Όμως τα οφέλη τού να «κλέψεις» αυτό το ντους, την ώρα του ύπνου το βράδυ ή του μεσημεριανού ύπνου ή όταν έχεις τη στήριξη ενός αγαπημένου φίλου ή μέλους της οικογένειας, είναι αμέτρητα. Η αξία τους δεν μπορεί να τονιστεί αρκετά.
Επιπλέον, το να αφιερώσεις χρόνο για ντους δεν είναι εγωιστικό, ούτε καν αυτοφροντίδα, είναι απαραίτητο για τη σωματική και ψυχική σου ευεξία. Οπότε, όσο κι αν οι τελετουργίες και οι ρουτίνες μετά τον τοκετό διαφέρουν από άνθρωπο σε άνθρωπο, ακόμη και από εγκυμοσύνη σε εγκυμοσύνη, αν δυσκολεύεσαι να νιώσεις ολόκληρη ή αν παλεύεις με το σώμα ή το μυαλό σου μετά τη γέννα, σκέψου να μπεις στο ντους.
Γιατί, όσο κι αν το νερό δεν μπορεί να ξεπλύνει τα προβλήματά σου, ένα ντους μετά τον τοκετό είναι, χωρίς αμφιβολία, μια αναζωογονητική πράξη, μια πράξη που σε επαναφέρει στη γη και μια πράξη αγάπης προς τον εαυτό σου.
Πηγή: parents.com
